Profil de Jirapitch...[[PuNgPhUnG]]...PhotosBlogListes Outils Aide

...[[PuNgPhUnG]]...

และแล้วก็พบว่า "ชีวิต" ไม่ได้อยู่ที่การใช้ชิวิต แต่อยู่ที่สิ่งที่จะเข้ามาในชีวิตต่างหากล่ะ
3 janvier

MOVE MOVE MOVE!!!

ย้ายพื้นที่เล็กๆ แล้วนะ
หลังจากที่ปิดตัวไปนาน แสน นานนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน
เพราะความขี้เกียจ!!!
 
 
เปิดใหม่ .. ก็ยังขี้เกียจ .. แต่ก็ ไปเขียนบ้าง อะไรบ้าง แหละ .......... มี gallery ด้วย
 
17 mai

เซ็ง

ปล่อยสเปซร้างมาได้เป็นปี
นี่แอบมาใช้ ใครหลงมาอ่าน ก็อ่านนนน
ไม่มาอ่าน ก็ไม่ต้องอ่านนนน ...
 
เพราะจริงๆ มันก็ไม่มีใครเข้ามาอ่าน
สีหวานแว๋วป่ะล่ะ
 
((เอ๊ะ อะไรของกู))
 
 
 
ไม่รู้เหมือนกันว่า เป็นอะไร .. หมู่นี้ อารมณ์เสียบ๊อยบ่อย ทะเลาะไปเรื่อย .. เซ็ง
แล้วก็ไม่รู้จะหันไปหาใคร ไม่รู้จะไประบายกับใคร
 
เลยมาระบายในนี้ เพราะจำได้ว่า เคยใช้วิธีนี้ครั้งนึง
คือพิมพ์ไปเรื่อยๆๆๆๆๆๆ เรื่อยๆๆๆๆๆ
แล้วมันก็ใจเย็นลง แล้วก็มีเวลาให้คิดมากขึ้น ว่าตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ก็เลยมาลองดุบ้าง แต่ไม่รู้จะได้ผลรึเปล่า เพราะว่าได้เผยไต๋ตัวเองตั้งแต่ต้นรายการ
แล้วมันเกี่ยวกันมั้ยวะ.........
 
 
 
 
 
แล้วแบบ ช่วยเข้าใจหน่อยเหอะ ว่าคนบ้านไกลอ่ะ ไปไหนมาไหนลำบาก
มันก็ต้องบอกล่วงหน้า จะได้จัดตารางเวลา ค่ารถก็ไม่ใช่ถูกๆ .. ถ้ามีรถเมล์ผ่านนะ กูจะไม่บ่นซักคำ
นี่รถเมล์ก็ไม่มี มีแต่แท็กซี่ .. รถก็ไม่มีให้ขับ โอ้ยยยยยย
 
เอ้อ.. เพิ่งกลับมาจากขับไปธรรมศาสตร์ รังสิต .. ไกลโคตร .. แต่ก็หนุกดี
 
กลับมาต่อ.. ก็แบบ แล้วชอบแบบคุยไม่รู้เรื่อง แล้วก็วางหูไป
ในเอ็มก็ไม่ยอมคุยไม่รู้เรื่อง แล้วก็พิมพ์มาอยู่นั่นน่ะ จุดน่ะ กดเข้าไปเหอะ จุดกับ enter อ่ะ
เครื่องกูแฮ็งค์หมดครับพี่น้อง
 
เฮ้ออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
 
แล้วแบบ ทำไมกูไม่ใจเย็นๆ และยอมคนบ้างวะ.. ทำไมต้องใจร้อน
คือเวลาใจเย็น มันก็เย็นไปเลยนะ อะไรก็ได้ ตามใจ เชิญ ตามสบายยย เรื่องของมึงงงง ไรงี้
แต่แบบ เวลามันความร้อนขึ้น มันก็ขึ้นไปเลยเช่นกัน อะไรเนี่ยยยยยยยยยยยยย
 
 
 
แล้วพอมันต้องมาจมปักหลักอยู่ที่บ้านก็แบบ อยากไปโน่นไปนี่ .. โอ้ยยยยย
พากูไปไหนก็ได้ทีเห้อะ ใครก็ด้ายยยยยยย
 
แล้วแบบ เฮ้อออออ อีแก็งค์นี่ก็เป็นไรกันไม่รู้ เปิดเทอมเป็นแยกย้าย งานเข้ากันเต็มไปหมด แล้วแบบ กู ไกลสุดเรยยยย รังสิต .. มันก็พอๆ กับบางนานั่นแหละ
แต่รู้สึกว่าบางนามันยังแบบ ไม่รู้ดิ ดูคุ้นเคยๆ อะไรงี้ .. แล้วแบบ โอ้ย ไม่รู้เหมือนกัน
แล้วจะได้เจอกันม้ายยยยยย เกะมั้ยยยย ดูหนังๆๆๆๆ ตีแบตๆๆๆๆๆ ไอซ์ๆๆๆๆๆ กินๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
.. WE TEAM ... WHERE WE .. WHY WE .. HOW WE ... but now .. feel like NO WE ..
 
 
 
เห็นมะ.. เริ่มอารมณ์เย็นลงแระ.. ท่านผู้อ่านที่พลัดเข้ามา ไม่ต้องงงว่าเกิดอะไร .. และไม่ต้องถามว่าจะรู้ได้ไงว่ากูอารมณ์เย็น
กูเย็นของกูเองครับพี่น้องงงงง ((เอิ่มมม ช่วงนี้จะหยาบคายหน่อยนึงนะ.. ไม่รู้ดิ.. มัน แบบ อารมณ์เซ็ง .. แต่ก็เฉพาะพิมพ์ในนี้นะ คุยปกติไม่ต้องๆ))
 
 
 
แล้วแบบ อื้มม ที่ห้องก็แยกย้ายกันไป .. วิศวะจุฬาฯ งี้ วิศวะบางมด งี้ มีมาถาปัด มธ. อยู่ก้อนนึง .. เจซีงี้ มาหัวเดียวเรยยยยยย .. หมอเหมอเภสัช ไปกันหมด..
มันแบบ โดดเดี่ยวยังไงไม่รุ้ว่ะ.. เฮ้ออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
คิดถึงห้องสามว่ะ.. ม.ปลาย ที่มีความสุข.. เช้าๆ ก็มีคนปลุกไปกินข้าว .. นั่งเม้าท์ๆๆๆๆๆๆ กัน........
 
ถึงห้องเราจะทะเลาะกันก็เหอะ.. รักกันจะตายยยย
 
ยังจำได้อยู่เลย ใช้ ringtone FELL GOOD ของ DTAC ที่มันจะขึ้นด้วยผิวปาก..
วันนั้น ลืมปิดเสียง โทรสับดัง .. ไอ้เล็กรีบผิวปากเพลงซ้อนทันที .. และก็ตามมาอีกสี่ห้าเสียง
 
คือถึงจะรู้ว่าโทรศัพท์เข้านั่นแหละ .. แต่ก็แบบ เออ มันรู้สึกดีแฮะ.. ปลื้มมม
 
มีอีกหลายเรื่องราว เกินจะบรรยาย..
ต้องทำเป็นหนังสือรวมแระ.. ส่งให้เพื่อนๆ อ่านดีกว่า .. จะได้มีอะไรที่เก็บความทรงจำดีๆ
 
 
ว่าแต่ว่าเหอะ .. ไอ้กอล์ฟ .. เงินกูกับไอ้สิงล่ะ .. คนละพันอ่ะมึง ...
((ในนี้ไม่มีคนอ่านนนนคับพี่น้อง))
 
 
 
มีอีกหลายเรื่องมากมายอยากจะบ่น
แต่บางเรื่องก็บ่นไม่ได้ .. พิมพ์ไม่ได้ พูดไม่ได้ .. อะไรก็ตามแต่ ก็ไม่ได้ ..
คนเดียวที่จะคุยเรื่องนี้ได้ คือไอ้เอก... ไว้ว่างๆ จะโทรไปคุยเรื่องนี้ .. เซ็ง ..
 
 
 
 
 
และอยากจะบอกว่า .. ถึงจะแอบนอยนิดนึง ที่ไม่ได้นิเทศฯ จุฬาฯ
แต่ขอบอกว่า หลังจากมาร่วมกิจกรรมที่คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ได้ไม่กี่วัน ..
เจอเพื่อนๆ มากมาย.. ((นี่ยังน้อย))
 
ก็เริ่มรู้สึกว่า ไม่เสียใจเลยที่ได้มาเรียนที่นี่ ..
และเชื่อว่าความรู้สึกนี้ จะเพิ่มดีกรีขึ้นทุกวัน... หวังว่า .. นะ
 
 
 
 
 
 
 
 
ดูจากอารมณ์งี้แล้วรุ้สึกว่า
ท่าทางจะได้ไปเริ่มชีวิตใหม่ที่โน่น .. แบบ ชีวิตใหม่ ..
ไม่ๆๆๆ ไม่เกี่ยวๆๆ อะไรที่นี่ก็ยังดีมากมาย ....
แค่แบบ นอยๆ เซ็งๆ กันไปเท่านั้นเอง
 
เชื่อว่า .. อะไรๆ จะกลับมาดีขึ้นอีกครั้ง ..
มั้ยนะ .. อยู่แล้วแหละ
19 novembre

มารผจญ

เคยได้ยินกันมั้ยครับพี่น้อง ที่เค้าว่ากันว่าเวลาคนเราจะตั้งใจทำอะไรสักอย่าง มันจะต้องมี "มาร" มาผจญ
วันนี้ ตั้งใจจะไปเรียนเต็มที่ สยามครับ Amp เรียนฟิสิกส์ (หลังจากสัปดาห์ก่อนโดดไป ดูพวกไอ้นลแข่งวง Acoustic ถึงโน่น อิมพีเรียล ลาดพร้าว บ้านนอกโคตรๆ)
 
ตอนเช้าๆ ประมาณสิบเอ็ดโมง ก็มีมารตัวแรกบุกบั่นเข้ามาอย่างเต็มที่.. อีพี่นัท.. มันโดน cancle เรียนพิเศษ ก็เลยโทรมาชวนไปกินข้าว.. อ่ะๆๆ ไปก็ไทั้งๆ ที่เมื่อเช้า ก็รับประทานซาลาเปาลูกโตๆ ไป 2 ลูก แล้วก็กระเพาะปลา 1 ชาม และขนมปัง bakery หน้าทูน่า มีสลัดนิดๆ อะไรนั่นน่ะ อีกหนึ่งก้อนโตๆ เพราะไอ้ของทั้งหมดนี้ ถ้าไม่กิน มันก็จะเสียน่ะสิครับ
 
ก็ออกจากบ้านไปสักสิบเอ็ดโมงครึ่ง ขึ้นรถไฟฟ้า ป๊าบบบบบ อยากกินน้ำสำรอง แต่ปรากฎว่าไม่เปิดแฮะ อ่ะๆๆ ไปเลยก็ได้ (ร้านนี้คุณภาพดี มีน้ำมีเนื้อครบถ้วน อยู่ที่รถไฟฟ้าช่องนนทรีนะ ตรงทางขึ้นฝั่ง McDonald's อ่ะ) (น้ำสำรอง ก็คือน้ำผลไม้ที่ทำมาจากลูกสำรอง มีคุณสมบัติช่วยลดคลอเรสเตอรอล แล้วก็ช่วยเรื่องการขับถ่าย รวมถึงช่วยเรื่องอาการร้อนในต่างๆ ด้วยครับผม)
 
ให้อีพี่นัทเลือกร้าน ไอ้เราก็นึกว่าพี่แกจะเลือกแบบ แหมะ กินง่ายๆ เร็วๆ เบาๆ แล้วจะได้ไปเรียน.. เวรกรรม.. มันเลือก The Pizza !!!!!! โอ้ว ตายๆๆๆๆๆ แล้วแบบจะเปลี่ยน มันก็นะ "ก็มึงให้กูเลือกนี่นา" แล้วมันก็เดินเข้าไปเลย.. ดูมันดิ..
 
ทานกันสองคนครับ อาหารก็เหมือนเป็นใจ มาช้าครับ ช้าแบบ โอ้โห กว่าจะได้กินก็เกือบๆ บ่ายโมงละสิ ก็เลยนั่งๆ กินกันไป
 
ขอบอกก่อนว่าที่ชิวๆ ได้ เพราะเรื่องนี้มันเรียนไปแล้วเมื่อเทอมก่อน
 
นั่นแหละ กินเสร็จบ่ายครึ่ง.. โอ้วว อยากร้องเพลง.. คือแบบ เข้าไปเรียนตอนนี้ก็นะ.. เหอๆๆ มันก็หลุดไปแล้ว + ก็มันเรียนเรื่องนี้ไปแล้วนี่หว่า งั่มๆ
 
ไปร้องเพลง D-Cine เต็มๆๆ รอๆๆๆ ไม่รอๆๆ เดินกลับมาครับ Blu-O Siam Paragon เหอะๆ เสาร์อาทิตย์ 250 เองอ่ะ แต่ห้องเล็กนะ.. ก็เข้าไป.. ร้องกันสองคน ตามใจปากดี.. แหกปากกันไป ลัลล้าๆๆ หนึ่งชั่วโมง..
 
แล้วก็กลับบ้าน ขึ้นรถไฟฟ้า.. ต่อรถเมล์ ก็ว่าจะลงตรงหน้าโลตัสพระรามสาม ปรากฎว่ามันไม่ยอมเข้าป้ายแฮะ ก็เลยงั้นไปลงใต้ทางด่วนก็ได้ กอปรกับเพลงวิทยุที่กำลังเปิดมันเพราะพอดี ก็เลยเย้ๆๆ ชิวๆๆ แล้วก็เดินกลับบ้านจากตลาดโน่นแน่ะๆๆๆ เหงื่อซกๆๆๆๆ
 
ที่บ้านก็ออกไปกินข้าวกันครับ Grand Ramen ที่มีคนบอกว่าอร่อยมาก อยู่ตรงทองหล่อ เข้าไปเลย ซ้ายมือ ไม่ลึกๆๆ แต่กินแล้วก็งั้นๆ อ่ะ สู้ร้านตรงข้างๆ Emporium ไม่ได้..
 
จบชีวิตไปวันๆ นึงแฮะ ก็นั่นแหละ วันนี้มารเยอะ จะเรียน ก็ไม่ได้ไปเรียน จะกินข้าวๆ น้อยๆ ก็แดกห่าทุกมื้อเลย..
 
------------------------------------------------------------------------------------
 
เฮ้อ แบบ.. เรื่องบางเรื่องก็ยังไม่เข้าใจ ตกลงผิดไหมเนี่ย.. อะไรๆ มันก็เปลี่ยนไปเนาะ นี่แค่เท่าไหร่เอง สัปดาห์เดียว ดูดิ ก็ไม่รู้ว่าจะยังไง งงๆ โอย คิดๆ ไปก็คิดมาก ฟุ้งซ่านอีกละกู.. แต่มันก็ไม่คิดไม่ได้อ่ะ แบบถ้าไม่คิดให้ออก มันก็จะไม่ไปไหน แง้วๆๆ อุแว้ๆๆ ทำไมต้องเป็นแบบนี้วะเนี่ย โลกกลมๆ ของเรานี่มันช่างวุ่นวายเสียจริงๆ ไม่เข้าใจโลก ไม่เข้าใจหลายๆ คน ไม่เข้าใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ไม่เข้าใจ บลาๆๆๆ แต่ที่ร้ายที่สุด คือไม่เข้าใจตัวเอง.. เอ้อ แล้วทำไมกูต้องมานั่งคิดเรื่องนี้.. เอ๊า ไม่เข้าใจตัวเองอีกละ เหอๆๆ เซ็งว้อยยยยย
 
อยากร้องคาราโอเกะมากมายอ่ะ บางทีได้หอนๆ แหกๆ มากๆ แล้วมันสบายใจดีจัง..
 
 
งานก็เยอะ เรื่องที่ต้องคิดก็เยอะ เรื่องใช้เงินก็เยอะ เวรกรรมก็เยอะ ไรวะเนี่ย สรุปมีอะไรที่มีโล่งๆ บ้างเนี่ย เหอะ
 
ปกติต้องทำสถิติเม้นท์สเปซแยะๆ เยาะๆๆๆๆ แต่คงจะเว้นไปก่อนสักพัก.. เห็นขี้เกียจกัน + ขี้เกียจอัพด้วยแหละ เหอๆๆๆๆ
2 septembre

งงๆ กับชีวิต

คุณเคยเป็นโรคเบลอชีวิตมั้ย
อ่าว แล้วไอ้โรคนี้มันเป็นยังไง.. นั่นสิเนาะ.. งงๆ แฮะ
 
เวลางานเยอะนะ ก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรก่อนดี มากมายเหลือเกิน จัดเวลากันไม่ถูก
แต่ไอ้พอเวลางานมันหมดนี่สิ ก็ว่าจะทำงาน แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรเหมือนกัน ถึงแม้จะรู้ว่าข้างหน้า มีงานใหญ่รออยู่ก็ตาม
 
มิน่าล่ะ ถึงมีคติที่ว่า "งานด่วนมาก่อนงานใหญ่"
เอ๊ะ แล้วถ้างานนั้นมันทั้ง "ด่วน" ทั้ง "ใหญ่" ล่ะ จะทำยังไงดี..
 
บางทีนะ งานมันใหญ่เกินไป ก็จัดระเบียบชีวิตไม่ถูกเหมือนกัน
แต่ถ้ามีงานเล็กๆ มากมายๆ แล้วได้นั่งจัดระเบียบชีวิตตัวเองเนี่ย มันก็สนุกและมีความสุขดี
 
 ชอบที่จะทำงานในแบบที่ชอบ ถึงแม้มันจะเหนื่อย
 แต่ไม่ชอบเลย ถ้าจะให้ทำงานในแบบที่ไม่ชอบ แล้วเป็นงานสบาย
 
ยังมีหลายๆ เรื่องที่ยังติดอยู่ในใจ แต่ก็ไม่ถึงกับไม่สบายใจ
ซึ่งก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะจัดการเรื่องเหล่านั้นยังไง
บางเรื่องก็เป็นไปได้ แต่บางเรื่องก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะเป็นไปได้รึเปล่า
ก็คงต้องหาทางกันต่อไป
 
มีคำพูดหลายๆ คำ ที่อยากบอกหลายๆ คน แต่ก็ไม่รู้จะบอกยังไง
ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำตัวกับชีวิตยังไง
 
วันนี้มาแนวบ่นๆ กับชีวิตงงๆ ของตัวเอง..
บางทีก็ดูๆ ว่าชีวิตเรามันไม่มีอะไรนะ
แต่เราไปทำให้มันยุ่งวุ่นวายเองอ่ะ
หรือว่ามีคนมายุ่งวุ่นวายกับชีวิตเราหว่า
งงๆ เหมือนกัน
 
ตอนนี้ก็ไม่รู้จะบ่นอะไร
เพราะบางทีหลายๆ เรื่อง ก็เป็นเพราะเรา ทำให้ชีวิตมันงงๆ เอง
เอาล่ะ ไปนอนดีกว่า
 
"ต่อไปนี้จะเลิกกิจกรรมอย่างจริงจัง"
  >> ปรากฎว่าไม่สามารถทำได้ตามที่ตั้งปณิธานไว้ ก็อย่างที่ว่า ชอบที่จะทำงานมากมายและรักมัน มากกว่าที่จะไม่มีงานทำ แต่ไม่มีความสุข
"เรียกร้องให้สเวนเซ่นส์เปิด 24 ชม. เพื่อคนที่หิวอย่างไม่มีกำหนด"
  >> ก็ช่วงนั้นมันแบบ หิวบ่อยๆ แล้วประมาณว่าอยากกินไอติม แหะๆ
"คำว่าชิปหายจะไม่ขนานกับวิถีชีวิต แต่จะบีบตัวเข้าหากัน จนเจอจุดตัดในที่สุด"
  >> ตอนนั้นไม่รู้ว่าไปเจออะไรชิปหายมา แต่ก็คิดได้ไปแล้ว
"ไม่อยากกลับมาเจอโลกใบเดิมๆ ที่วุ่นวาย"
  >> ชื่อนี้ใช้หลังกลับจากค่าย อยากจะบอกว่าค่ายสิ่งแวดล้อมที่ผ่านมา (9-11 ก.ค. 49) รู้สึกสบายใจ และโล่งใจในชีวิตสุดๆ
"อยากมีน้อง.. น้องชาย น้องสาว ก็ได้.. สักคน.."
  >> ก็คนมันอยากมีน้อง เป็นลูกคนเล็กนี่หว่า.. อยากมีจริงๆ นะเนี่ย
 
ปล.
1. ที่มีเน้นตัวหนา หรือสีๆ อะไรเนี่ย
ไม่ได้มีปริศนาอะไรหรอกนะ แค่อยากเน้นเฉยๆ
ไม่ต้องมานั่งเอาคำต่อกัน มันไม่มีอะไร
2. ไม่ได้ใส่ emoticon อ่ะ เป็น feel แบบไม่อยากใส่
3. ขอบคุณมากมายที่อ่านกันจบ (ถ้าอ่านจบจริงๆ นะ)
24 juin

กลัว

หมู่นี้เป็นอะไรก็ไม่รู้.. กลัว..
ตอนนี้ที่กลัวที่สุด คือจะ ent' ไม่ได้
 
เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็เพราะเรียนแล้วไม่ใส่ใจจำน่ะสิ
พอเรียนปุ๊บเข้าใจ ผ่านไปหนึ่งวัน ลืม...
 
อ้าว เซ็งเลยทีนี้..
เซ็งตัวเองสุดๆ แล้วไหนจะหมู่นี่มีอะไรเต็มไปหมด สร้างความวุ่นวาย ตัวเองไม่จัดเวลาให้ดี แล้วก็เละสิครับ
มีทั้งเรียนตอนเย็น ไหนจะมีงานชมรม งานโรงเรียน การบ้านกองพะเนิน แล้วยังจะคิดไปสอบ สสวท. คอม อีกนะ ซึ่งก็รู้อยู่ว่าคงไม่ได้ ไม่ได้หวังอะไร แต่ก็ไม่ยอมลองทำให้ดีที่สุด ไม่เคยคิดจะไปติวกับเค้าเลย.. เค้ามีสอนเขียนโปรแกรม ก็ไม่ไป แย่ว่ะ..
 
แต่ช่วงนี้แฮ็ปปี้นิดนึง ตรงที่ว่าน้ำหนักลง ฮ่าๆๆๆ
ตั้งแต่มีนามา จนถึงสัปดาห์ก่อน ขึ้นมา 7 กิโลกรัมโดยประมาณ
พอมาวันนี้ (เนื่องจากว่ายน้ำทุกวัน และกินน้อยลง) ก็เลยลงมาอีก 4 กิโลกรัม..
ก็ภาวนาขอให้มันลงอีก แต่ถ้าไม่ได้ ก็คงที่ก็ได้ครับ.. จะได้มั่นคงๆๆ ไม่อยากมีน้ำหนักมากมาย.. ไม่ชอบ อยากผอม อยากสูง..
 
วันนี้ดูมาบ่นๆ ยังไงก็ไม่รู้.. ก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไร.. คือมันตื้อๆ อ่ะ.. ดึกแล้วด้วย..
ว่าจะไปนอน แต่พอกำลังจะออก เพลงมันเลื่อนพอดี เพลงเพราะ เลยฟังต่อนิดนึง.. ก็ยืดเยื้อมาเรื่อยเปื่อย..
 
ไอ้นลมัน in love ด้วยอ่ะ โอ้ย หวานแหว โลกมันนี่เป็นสีชมพูเชียว สงสัย Zymurgy ของมัน คงจะได้ฤกษ์ทาสีร้านใหม่.. กับเปลี่ยนแนวดนตรีวงมัน.. ((อิจฉา!!))
 
ไปล่ะ ง่วงๆๆๆๆ
บ๊ายบายครับ ฝันดีทุกท่าน
มีความสุขมากๆ
 
 

Jirapitch Khanitthanant

Lieu
just someone who don't wanna be someone else...
Photo 1 sur 29